Wintertaling

Geluid

Het mannetje geeft een helder, kort en klokkend fluitje, krik of prrit, dat in groepen als een rinkelende bel klinkt en tot ver draagt. Het vrouwtje kwaakt hoog, dun en nasaal. Het meest te horen van oktober tot maart, vaak van onzichtbare vogels in het riet.

Herkenning

Zeer kleine, kortnekkige eend met een smalle donkere snavel. Het mannetje heeft een kastanjebruine kop met een groene, geel omzoomde oogvlek, fijn grijs gevermiculeerde flanken met een witte horizontale streep boven de vleugel en een geel driehoekje onder de zwarte staart. Het vrouwtje is bruingespikkeld met een lichte streep aan de snavelbasis; beide geslachten tonen een groene spiegel met witte voorrand.

Verwarrings­soorten

Zomertaling heeft een lichte, langere snavel, een lichte vlek aan de snavelbasis van het vrouwtje die scherper begrensd is, en een blauwgrijze vleugelvoorrand. Amerikaanse wintertaling verschilt bij de man door een verticale witte streep op de flank en het ontbreken van de horizontale streep. Formaat en snelle vlucht sluiten grotere eenden uit.

Leefgebied

Ondiepe, modderige wateren met dekking: veenplassen, kwelders, kreken, sloten met rietkraag, natte graslanden en verlandende plassen. Broedt verborgen in moeras, hoogveen en duinvalleien. Foerageert zeefend langs de waterrand op zaden en kleine ongewervelden, vaak dicht tegen de vegetatie aan.

Verspreiding en trek

Broedt van IJsland en Scandinavië tot Midden-Europa, in Nederland schaars en verspreid. Nederlandse wetlands, met name de Delta en het waddengebied, herbergen in de winter grote aantallen uit Noord-Europa en Rusland. In Spanje is de soort een talrijke overwinteraar in Doñana, de Ebrodelta en de binnenlandse lagunes.

• Jaarrond
• Broedvogel (zomer)
• Winter
• Doortrek
• Trekrichting
• donker = kerngebied, licht = dun verspreid

Waar en wanneer kijken

Zoek in oktober en november langs slikkige plasranden, kort na zonsopgang wanneer de vogels uit de rietrand komen. Blijf laag en stil: verstoorde groepen vliegen razendsnel op. Controleer elke man op een verticale flankstreep, want Amerikaanse wintertaling duikt bijna jaarlijks op.

Staat van instandhouding

Talrijk en over de hele Palearctis wijdverspreid, dus wereldwijd niet bedreigd. In Nederland is de broedpopulatie klein en gevoelig voor verdroging en het verdwijnen van kleinschalig, nat moeras. Als wintergast profiteert de soort van natuurontwikkeling in uiterwaarden en van gestopte jachtdruk in delen van Europa.